Over *bliksemschichten en dreigende piano* Grote Maten

  • Share on:

Over *bliksemschichten en dreigende piano* Grote Maten

Twee jaar geleden postte ik een foto van mezelf in bikini met daarbij een tekstje over verdikt zijn en hoe dat voelt. Mijn blog werd duizenden keren bezocht en ik mocht zelfs een betoog gaan houden bij Hautekiet op Radio 1 (dat was geen aangenaam gesprek. De hele tijd had ik het gevoel dat Hautekiet me maar een beetje zat uit te lachen. Een halfjaar later kwam ik hem tegen. Ik zei lachend: “Dag meneer Hautekiet, ik ben over mijn dikke billen komen vertellen in je show, weet je nog?” Hautekiet had duidelijk de grap niet begrepen, want hij wrong zich in duizend bochten en zei: “JIJ wou dat komen doen, he.” (Wat overigens niet klopt, ik ben dat gaan doen op uitnodiging van zijn redactie)).

Anyway, moving on. Ik kom net terug van een rondje lingerie- en bikinishoppen en na twee jaar is het nog steeds huilen met de pet op. Ik weet dat er ergere dingen zijn in het leven, maar lingerieshoppen met maat 42 aan de poep en een D-cup is gewoon niet tof. Een paar uitspraken van de verkoopster, geselecteerd uit een halfuurtje shoppen:

“Oei, een bikini… Je bent wel ruim laat. Vrouwen komen die tegenwoordig al in februari shoppen.” Waarop de dame 5 bikini’s van het vorig seizoen mijn paskamer in duwt.

“Welke broekmaat heb jij? Een 4 denk ik… Ah, dat is deze kant uit.” *Neemt me mee naar de dark side*. (Helemaal achteraan in de winkel hangen *bliksemschichten en dreigende piano* De Grote Maten). Bij ‘Essentiel’, ‘Bellerose’ en verschillende andere boetieks worden Grote Maten zoals ik overigens nooit met een “Hallo” verwelkomd, maar met een “We hebben ook *bliksemschichten en dreigende piano* Grote Maten, hoor. Die hangen niet in de winkel, maar in de stock. Je mag me altijd vragen om iets uit te halen voor jou.” Doe daar eens iets aan, boetieks. Echt.

“Tot maat 3 hebben we deze slipjes *toont lieflijke slipjes die mijn lief geweldig zou vinden* …Maar vanaf maat 4, jouw maat, hebben we enkel deze modellen” *toont bommabroeken die lijken op in twee gevouwen en bij de punten aan elkaar gestikte vaatdoeken*. Na mijn protest probeert de verkoopster zich nog te redden: “Retro is echt in de mode. We moeten daar gewoon nog even aan wennen.” Ik heb de vaatdoek gepast en guess what? Er valt niet aan te wennen.

“Oei, je zweet een beetje.” Na een halfuur bommaslippen (pardon: retromodelletjes) passen is dat niet verwonderlijk.

Na dit avontuur ben ik naar La Fille d’O gefietst. De winkel was niet open, maar: yes, ze mogen mij daar deze week verwachten. Niet alleen word je er uitstekend geholpen, Murielle Scherre doet er alles aan om een maat 5 (geen idee wat voor cupmaat dat is) de stevigheid en ‘sex’ te geven die het verdient. Je past er niet in raar belichte hokken (‘waar komen die putjes in mijn billen vandaan’), maar in een ruimte die baadt in daglicht. De verschillende pasruimtes worden van elkaar gescheiden door stroken stof in lichte tinten, die langs je rug strijken wanneer de deur naar de koer openstaat. (Wanneer je met twee andere vrouwen staat te passen, zegt de verkoopster: “Oei, de wind… God ja, we zijn allemaal meisjes, he.” en wordt er gegniffeld).

Afsluiten doe ik deze post met een raad voor vrouwen die geen maat 36 hebben: Schaam je niet. Ik herinner me zomers waarin ik geen korte mouwtjes droeg, reizen met vrienden die ik niet gemaakt heb omdat er een zwembad was, boetieks waar ik niet binnen ging omdat ik niet durfde te vragen aan verkoopsters om mijn maat in de stock te gaan zoeken. Geloof de reclames niet die slanke meisjes tonen die zogezegd gelukkiger en vrijer zijn dan jou. Je bent wie je bent en je bent goed zoals je bent. De zomer is ook van ons. Echt waar!

PS: Ook al mijn liefde voor meisjes met kleinere borsten en kleinere konten, uiteraard. Deze blogpost is gewoon even aan de andere meisjes gericht. :)

Foto: mijn lief aan het slapen op mijn *bliksemschichten en dreigende piano* Grote Maten. Hoorde hem niet klagen. :)

 

Terug naar overzicht